W międzyczasie zatrzymaliśmy się jeszcze na jedną noc w Ankarze, gdzie spotkaliśmy się z moją koleżanką, która zabrała nas do lokalnej knajpki serwującej domowe potrawy. Mieliśmy okazję się przekonać, że tureckie jedzenie nie samym kebabem stoi. Wyszliśmy tak najedzeni, że następnego dnia ciężko było zmieścić śniadanie

Przekonaliśmy się też, że czasami bezwiednie błądzimy w dzielnice, które dla lokalnych mieszkańców są arcyniebezpieczne. Na przykład z Fulyą spotkaliśmy się w sercu Ulusu, do którego bała się sama przyjechać, a jak tylko wysiadła z taksówki zasugerowała, że musimy się szybko przemieścić do bezpieczniejszej dzielnicy Ale jakoś przeżyliśmy.

Na koniec kilka zdjęć z Ankary:

Błąkając się po “niebezpiecznych” uliczkach Ulusu.

Slynna ankarska wieża widokowa.

My

No i na koniec nostalgiczny zachód słońca, w którego stronę powinien odjeżdżać Lucky Luke albo inny samotny kowboj. Kowboja niestety zabrakło.

Dziękujemy wszystkim za uwagę i zapraszamy ponownie… za jakiś czas

- prysznic – siada sie obok mini wanienki z marmuru, bierze sie specjalna miseczke i polewa sie goraca woda, zeby przyzwyczaic sie do temperatury otoczenia (a juz w tej sali jest dosc goraca)

- sauna – wchodzi sie do wydzielonego pomieszczenia (w naszym przypadku stylowej budki z drewna w sali z glownym kamieniem), gdzie, jak to zazwyczaj w saunie, nie mozna za bardzo oddychac bo parzy w plucach (w tej byla marmurowa lawka do siedzenia, ale siedzenie okazalo sie niemozliwe, tzn probowalem i nawet wytrzymalem… 30 sekund)

- masaz – przechodzi sie do sali, gdzie po obmyciu przez masazayste drapiaca szczota (na szczescie nie pumeksem) i namydleniu kladzie sie na laweczce i wykonywany jest masaz z namydlaniem, ktory oprocz masazu ma wlasciwosci mocno czyszczaca-myjace (ale jak mi koles zlozyl ramiona, to cos mocno gruchnelo )

- goracy kamien – wraca sie do glownej sali i oddaje sie relaksowi wylegujac na goracym marmurze, dobre wrazenia.

Wychodzi sie mocno czystym. W sumie wyszedlem bez skory, ktora by mi zeszla po opaleniu i tak i tak

Pozniej zajechalismy jeszcze w kilka miejsc, w tym do sredniowiecznego karawansjeru, ktory bardzo dobrze (stylowo) odrestaurowany oddaje klimat starodawnej przystani dla wedrowcow. W dzisiejszych czasach oprocz mikro muzeum odbywaja sie tam pokazy wirujacych derwiszow (w bardzo bardzo stylowej sali). Mysmy jednak na pokaz nie trafili.

Dzien w Kapadocji bylbym dniem straconym (dla mnie, bo Wiktor jest sceptyczno-nihilistycznie nastawiony ), wiec skonczylismy dzien wloczac sie po dolinie Devrent, a zachod slonca ogladalismy z pagorka nad Pasabagi. Dobre miejsce.

Dzisiaj rano przywital nas… grad. Ale po pol godziny juz bylo slonce, zeby pozniej byl deszcz, burza, znowu slonce, znowu deszcz, znowu burza, znowu slonce, i tak przez caly dzien. Nie zrazeni wyskoczylismy na wyprawde do Rozowej i Czerwonej doliny z planem zrobienia po drodze ogniska w jaskini, gdyby dorwal nas deszcz. Oczywiscie deszcz nas dorwal i oczywiscie zrobilismy ognisko zajadajac sie przy nim lokalnym wyrobem kielbasopodobnym zakupionym w miejscowym spozywczaku (ktorego jestesmy od kilku dni stalymi klientami przychodzac codziennie rano po ayran z bula – Michal bedzie wiedzial o co chodzi).

I w ten oto sposob konczy sie nasza wyprawa. Jutro zmykamy do Ankary, zeby pojutrze zmyknac do domu.
Niedowiarkom, ktorzy nie wierza, ze kiedykolwiek wyjechalismy z Polski zamkniemy dzisiaj usta koronnym dowodem i sprawdzona metoda, ktorej nauczylismy sie w Palestynie na szkoleniu zorganizowanym przez Hamas. Ostatnie zdjecie ukaze wam PRAWDE!

Zanim przedstawimy ostateczny dowod, kilka innych zdjec.

na marmurze

a tak wyglada laznia z zewnatrz

pobliski wulkan (~3900m)

moturzysci (tudziez ufoludki, nawet turysci z niemiec robili nam zdjecia)

skuterem przez swiat

karawansjer – podcienia

karawansjer – czilalt przy czaju

karawansjer – dziedziniec (gdybyscie sami na to nie wpadli)

na “ksiezycu” tez zachodzi slonce

skaly 1

czas na piknik

… przy efezie, jedynym slusznym piwie w okolicy

skaly 2

dowod koronny! kliknij aby powiekszyc!!!

(ps. gazeta NIE dostepna w salonach prasowych empik na terenie calego kraju)

Meldujemy sie z powrotem z Turcji. Konkretnie z Goreme w Kapadocji! Dotarlismy tu dzisiaj nad ranem po nocnej podrozy autobusem z Istanbulu. Jak to powiedzial Greg, Kapadocja ma byc wisienka na torcie w naszej podrozy – zobaczymy co z tego bedzie Dzisiaj zameldowalismy sie w tym miescie i zajrzelismy do okolicznych dolinek. Goreme samo w sobie to miasto, w ktorym ludzie zyli i dalej zyja w domach wydrazonych w skalach – jednym slowem jaskiniowcy. Sprawia to ciekawe wrazenie Poza Goreme takie domki, a moze przede wszystkim bizantyjsie koscioly, mozna spotkac w wiekszosci dolinek Kapadocji, ktora sama w sobie stanowi nieco ksiezycowy krajobraz. Ale powstrzymam sie od dalszych komentarzy, niech zdjecia mowia same

Na koniec moze dodam opowiem jak spedzilismy ostatni dzien w Izraelu. Zatem po naszej porannej pobudce (oczywiscie w naszym wehikule) dotarlismy to Tel Avivu, a tak wlasciwie Jaffy, czyli starego miasteczka bedacego obecnie czescia stolicy. Po zwroceniu auta przybylismy na lotnisko, gdzie spedzilismy kolejne 4h, ale nie bezczynnie – glownie poddajac sie roznym procedurom sprawdzania bagazu (zarowno podercznego jak i glownego). W zasadzie to wszystko musielismy wypakowac W kazdym razie sluzby Izraela moga nam wystawic certyfikat nieterrorystow

A oto i zdjecia:

Wieza zegarowa w Jaffa’ie

Drzewo w doniczce – Jaffa

Po prostu Kapadocja (i niekiedy my)

Zwiedzilismy kawal swiata: Gory Gilboa, Nazaret, Tiberiade, Kane Galilejska (kupilsmy nawet wode w sklepie spozywczym, ale nie zamienila sie w wino, nie bylo tez zadnych wesel w okolicy), Kafarnaum (tu widzielismy dom sw. Piotra i calkiem stylowy kosciol nabudowany nad nim), jezioro Galilejskie (to samo, po ktorym chodzil Jezus), gore Tabor (kto zgadnie co tam sie stalo?), gore Blogoslawienstw (dla ulatwienia bylo ich osiem i nie zdarzyly sie na gorze Tabor), wzgorza Golan (naprawde piekna okolica), Safed (miasto kabalistow), Akke (slynny port krzyzowcow, byli tu nawet Krzyzacy ) a na koniec nadajemy z piekielnie drogiej kafejki w Hajfie. Dzisiaj zamierzamy przejechac jeszcze do Tel Avivu, zeby jutro teleportowac sie do Turcji.

Jak dotad z noclegami, jak na Izrael, uklada sie doskonale. Najpierw u siostr Nazaretanek (najwyzszy standard dorma jak dotad, za 40 szekli, oczywiscie stargowane) i jakies 300m od domu sw. Piotra, w naszym karawanie. Budzetowo doskonale. Zgadnijcie, gdzie bedziemy spac dzisiaj Dla ulatwienia dodamy, ze karawan sie sprawdzil

Ludzie sa zaskakujacy, autostopowicze daja nam wode, a gosc, ktorego zapytalismy na wzgorzach Golan o droge zanim nam ja pokazal dal nam kilo czeresni, a pozniej dopiero pokazal droge. Jest dobrze.

Wczoraj w nocy szukajac miejscowki w zamknietym parku narodowym (miejscowka = miejsce do zaparkowania karawanu) malo nie przejechalismy dzika. Dzisiaj za to, na gorze Karmel nieopodal glownego klasztoru Karmelitow chcial nas zaatakowac wsciekly kot. Po serii kamieni (bylo powaznie) zamiast uciec zabiegl nam droge (jedyna w okolicy) i nie chcial odpuscic. Skonczylo sie na przedzieraniu przez chaszcze.

Gory Gilboa

Bazylika Zwiastowania w Nazarecie

Wehikul miejsca i czasu

Tylko droga nie byla zaminowana zgadnijcie gdzie…

Zachod slonca na wzgorzach Golan, w oddali Liban

Jezioro Galilejskie (Genezaret)

Safed – swiete miasto Judaizmu

Akka

Hajfa – swiete ogrody … niestety dzisiaj akurat zamkniete

Konczymy, bo czas nagli, nastepne wiesci z Turcji.

Jednak sen pijanego idioty, jak to mawial moj nauczyciel z WOSu, mial sie dopiero zaczac. Przywieziono nas na strone izraelska rzeki, tam wsrod wielu palestynczykow musielismy oddac nasz bagaz (jak na lotnisku), stac w trzech albo czterech kolejkach, pokazywac paszport najmniej 7 razy i znowu odpowiadac na pytania, po co, dlaczego i kiedy. Tym razem jednak pani byla milsza. Chyba dlatego, ze juz raz nas wpuscili. Za to amerykanow przed nami niezle przetrzepali. Dzwonili nawet do ich hotelu sprawdzic, czy nie sciemniaja z rezerwacja. My rezerwacji nie mielismyi tak, podalismy tylko, ze moze sie zatrzymamy znowu u siostr Dobrze, ze nie przyczepili sie do maramiji (pisownia niedokladna) w moim plecaku (dobre ziolko, ktore dodaje sie do herbaty). Przywioze troche to sprobujecie Oczywiscie na pytanie, czy bylismy albo zamierzamy wyjechac na Zachodni Brzeg (czyli na terytoria palestynskie, odpowiedzielismy, ze nie .

No i tym sposobem po jakichs 3 godzinach bylismy spowrotem w Izraelu, tylko po to, zeby po kilkunastu minutach siedziec w autobusie na Zachodni Brzeg, a dokladniej do Beth Lehem znanego u nas jako Betlejem.

Po drodze Wiktor ustapil miejsca palestynce w autobusie i za to zyskalismy darmowa podwozke od jej szwagra do Bazyliki Narodzenia Panskiego w Betlejem, po tym jak odebralismy jej corke z przedszkola.

Sama bazylika jest nadbudowana nad grota, ktora zostala zidentyfikowana jako ta, w ktorej narodzil sie Jezus. Jak zwykle piecze nad nia pelnia prawoslawni, a katolicy maja do dyspozycji kosciol przylegly. Dla ormian przypadla nawa w glownym kosciele.

Po bazylice zrobilismy sobie przechadzke po Betlejem. Panuje tam klimat podobny do tego na ruchliwych ulicach miast Jordanii. Na scianach wisialy wyblakle plakaty, najprawdopodobniej lokalnych bohaterow intifady, z kalasznikowami w rekach. Ludzie bardzo przyjazni i pomocni. W drodze powrotnej przejezdzalismy przez izraelski checkpoint i zrozumialem, ze tak naprawde wyjezdzamy z getta. Dookola terytoriow palestynskich jest zbudowany wielki betonowy mur. Nie wszyscy Palestynczycy moga opuscic strefe. Zeby mogli swodobodnie podrozowac musza miec izraelski dowod osobisty. Jesli go nie maja, nie wyjada. Ironiczna sytuacja, ciezko mi to ocenic, ale na mysl przychodza getta sprzed kilkudziesieciu lat, tylko wtedy kto inny siedzial w srodku.

Dosc jednak polityki. Pozniej na miescie spotkalismy… tych samych Francuzow, ktorzy nas podwiezli do Dany, i ktorych spotkalismy wczesniej w Petrze, a jeszcze wczesniej w Masadzie Wiktora przypuszczenia sie potwierdzily Wieczorem poszlismy na piwo w okolice Jaffa Road.

Dzisiaj wybieramy sie na polnoc, do Galilei.

Na koniec troche zdjec zaleglych:

Dana.

Sklepikarz, skombinowal nam chleb w 5 minut. Dana.

Chwila relaksu. Okolice Dany.

Kameleon, jeszcze przed chwila byl zielony

Pasterz. Okolice Dany.

Nad Dana zaszlo slonce.

Mikrobiolog, nasz kolega i my. Relaksacja w Danie przy argile.

Jerash. Glowna ulica.

Jerash, amfiteatr. Tu wystepowalismy. Ja z wierszykami po rosyjsku, a Wiktor jak zwykle, z piosenkami Wisly

Jerash. Swiatynia.

Amman, sklep z przyprawami.

Hotel Cairo. Amman. Tu mieszkalismy.

I kilka zdjec aktualnych:

Betlejem, Kosciol Narodzenia.

Betlejem, ulica Pawla VI.

No i my z wieczora

Wczorajszy dzien spedzilismy w Danie. Bardzo malej, prawie opuszczonej wiosce, o bardzo starej i ladnej zabudowie (choc wiekszosc budynkow to juz ruina). Dodatkowo uroku dodaje jej polozenie nad malownicza dolina, ktora obecnie objeta jest rezerwatem. Na miejscu wybralismy sie na przechadzke po dolinie sprytnie omijajac nakazy oplaty za wstep Generalnie to byla to bardzo relaksujaca wycieczka, z krotka drzemka na sloncu A po drodze spotkalismy 2 kameleony i ptaszki, ktore Greg ocenia jako kolibry

Ale moze dodam jeszcze jak dotarlismy na miejsce. Otoz udalo sie nam zabrac z spotkanymi wczesniej Francuzami (co do orientacji ktorych mialem watpliwosci, hehe) wynajmujacymi samochod. Po drodze odwiedzilismy ruiny zamku krzyzowcow Shaubak. Najciekawszym ich fragmentem okazal sie tunel o dlugosci ponad 300m prowadzacy w dol zamku az do podstawy gory, na ktorej stoi. Jednak z racji sporych ciemnosci bylismy zmuszeni sie wycofac z eksploracji. Z zabojadami, ktorzy pojechali dalej, pozegnalismy sie w Danie.

Na miejscu poznalismy jeszcze jednego bardzo ciekawego Francuza. Mikrobiologa, pracujacego w organizacji Lekarze Bez Granic, ktory byl wlasnie na tygodniowym urlopie ze swojej misji w Iraku. Milo bylo posluchac o wszystkich miejscach, w ktorych pracowal juz od 4lat (Sudan, Etiopia, Birma, Thailandia) i o zwiazanych z nimi przygodami (niekoniecznie przyjemnymi).

No a dzisiaj bladym switem wyruszylismy do stolicy. Amman jako metropolia sam w sobie nie jest celem naszej podrozy, ale stanowil miejsce wypadowe wycieczki do Jerashu oraz jurzejszego powrotu do Izraela. Tak, wiec Jerash, dawne Rzymskie miasto z bardzo ladnie zachowanymi ruinami zaliczylismy dzisiejszym popoludniem, a jutro rano kierujemy sie na zachod z powrotem do Izraela.

Niestety z przyczyn technicznych nie mozemy dolaczyc zdjec, bo nie pozwala na to kafejka Buuu… Tymczasem, borem, lasem!

Petra ma wiele twarzy. Twarz pierwsza to wszystkie te fasady wyrzezbione w skalach, imponujacych rozmiarow i tym bardziej zaslugujace na uwage, gdy wezmie sie pod uwage, ze stworzono je ponad 2000 lat temu, kiedy w Polsce za borostworami i zubrami uganiala sie po puszczy banda facetow w krotkich majtkach Gdyby jednak traktowac Petre jako zbior ciekawej architektury, to z pewnoscia nie trafila by na liste nowych siedmiu cudow swiata (nie, zebym sie osobiscie zgadzal z ta lista, ale to nie ma w tej chwili znaczenia).

Druga twarz Petry nie ma wiele wspolnego z architektura i ludzka reka. Chodzi o polozenie. Dolina poprzecinana kanionami, imponujacej dlugosci Siq (wawoz, ktory powstal z rozstapienia sie skaly, tak, ze jego dwie sciany pasuja do siebie jak wielkie puzzle) – wszystko to sprawia, ze nawet gdyby nie bylo tu ani jednej ludzkiej budowli sam rejon bylby warty odwiedzenia z powodu swojej naturalnej urody.

Do tego jeszcze pobliskie Wadi Mousa, trzecia twarz Petry. Moze nie tyle Wadi Mousa, co ludzie Wadi Mousa. A moze nie tyle ludzie Wadi Mousa, co w ogolnosci – Jordanczycy. Bardzo duzo zyczliwosci na ulicach i naprawde specjalne traktowanie przybyszow. Wracajac do hotelu miejscowy sklepikarz zaprosil nas na herbatke, pogadalismy troche o zyciu i… pomoglismy mu zamknac sklep. To tylko przyklad, ale naprawde w tym kraju jest inaczej. A “welcome” kazdy slyszy to conajmniej kilkadziesiac razy dziennie.

To wszystko to jest wlasnie Petra i Jordania. Moze zdjecia nizej chociaz troche to oddadza.

To byl wyczerpujacy dzien. Na koncu nawet musielismy podganiac na wielbladzie, zeby byc na czas przy wyjsciu z Petry. Tym razem nikt nie spadl

Jutro ruszamy z Francuzami poznanymi w Izraelu do Dany, moze cos napiszemy za dzien, a moze za dwa

P.S. W ostatnim tekscie program splatal nam figla i zeby nie bylo niescislosci, autorem tego tekstu byl Wiktor (nie mam w zwyczaju pisac o sobie w trzeciej osobie), ja bylem tylko skromnym autorem komentarza dla uwaznych telewidzow

W naszym przypdku padlo na Zidane’a. Nie za bardzo chcial sie z nami targowac, ale jego dystyngowana osoba i szybkie rozeznanie sie w cenach w okolicy przekonaly nas, ze 35 dinarow (~105zl) to uczciwa cena za dobe z jedzeniem na pustyni.

Poznym rankiem wyruszylismy starym pick-upo-jeepem z reszta zalogi (wsrod nich 2 Koreanki, para japonska i Amerykanin). Cala idea wycieczki polega na tym, ze beduin wozi nas tym autkiem po pustyni pokazujac rozne ciekawe miejsca, a my je podziwiamy. Pewnie zastanawia was co mozna ogladac na pustyni… Otoz mozna, bo to nie jest taka pustynia piaszczysta w wydmami tylko skalna. Pelno gor i skal (tak w ogole to jest tez chyba niezly spot wspinaczkowy) o przeroznych kolorach z dominujacym czerwony. Generalnie okolica robi wrazanie. No i przy okazji jest niezle goraco, chodzenie boso po rozgrzanym piasku nie bylo najlepszym pomyslem

Popoludniem dotarlismy do celu czyli beduinskiego obozu. Okazalo sie jednak, ze do zmroku i kolacji pozostalo pare godzin, wiec razem z amerykaninem (Troicem, studentem fotografiiz Kaliforni – mieli o czym gadac z Gregiem) wybralismy sie na przechadzke. Wdrapaslismy sie na jedna z pobliskich gor by popodziwiac widoki i popatrzec jak to na pustyni nie dzieje sie absolutnie nic Dla rozrywki porzucalismy sobie kamieniami w przepasc i pozrzucalismy pare glazow (wiem, glupia zabawa, ale tam nie bylo szans, zeby komukolwiek zadac tym jakas szkode).

No a wieczorem doskonala szamka w namiocie (tradycyjnie po jordansku kurczak z ryzem i pita). W trakcie jedzenia przygrywal i gawedzil Zidane, a wszystko zapijaliismy herbatka (Greg w koncu poznal nazwe tego ziolka, ktore Arabowie dodaja do niej). Po jedzonku noc pod gwiezdzistym niebem (zezygnowalismy z namiotu na rzecz widoku gwiazd)

Wczesnie rano po sniadanku wrocilismy do bazy Zidane’a we wsi. Poniewaz zostalo nam ok. 1,5h do autobusu to przeslismy sie po wiosce w poszukiwaniu wielbladow do przejazdzki. A ze bylo dosyc wczesnie to natrafil sie nam jeden chlopczyk siodlajacy wlasnie wielblada. Po krotkim targowaniu ustalilismy, ze przewiezie kazdego z nas za 1 dinara. Padlo na mnie jako na pierwszego. Tylko ze jak wielblad wstawal z kleku to troche mu sie siodlo obruszylo i wyladowalo nieco za bardzo z przodu. Chlopakowi skwasniala mina, zwierze zaczelo wydawac dziwne okrzyki a proba przepchniecia go do tylu nic nie dala. Wiec chlopczyk kazal wielbladowi kleknac z powrotem, ale tym razem siodlo wyladowalo na jego szyji i zrobilo sie malo ciekawie. Musialem sie ratowac zeskoczeniem z siodla… i tak wlasnie skonczylo sie nasze jezdzenie na wielbladach…

Podsumowujac – warto bylo, piekna okolica, doskonala pogoda i wspaniale widoki. Tymczasem dotarlismy do Wadi Mousa, ktore lezy 2km od Petry. W zasadzie pol dnia w Petrze mamy juz za soba, ale o tym kolejna relacja wkrotce.